“We leren van elkaar én van de revalidanten”
Ter ere van het 25-jarig bestaan van de Revant klinieken in Goes en Breda gingen fysiotherapeut Peter Wiggers en ergotherapeut Nancy van Duivendijk met elkaar in gesprek. Beiden zijn werkzaam voor Revant Lindenhof Goes, waar Peter al ruim drie decennia aan verbonden is. Nancy is sinds vier jaar in dienst. Het werd een warm en reflectief gesprek vol herinneringen, humor, inzichten en toekomstbeelden.
Terug naar het begin
De kliniek Lindenhof werd opgericht vanuit RGZ (Stichting Revalidatie Geneeskunde Zeeland). Er was destijds geen directe relatie met de kliniek in Breda. Op 31 december 2010 fuseerden RGZ en RCB (Stichting Revalidatiecentrum Breda) bestuurlijk tot Revant. De kliniek van Lindenhof bestond toen al tien jaar.
Peter opent het gesprek: “Toen we begonnen met de kliniek bij Lindenhof, was er hier in Zeeland nauwelijks iets voor mensen na een beroerte of ongeluk. De kliniek in Breda was de dichtstbijzijnde, maar velen gingen zelfs naar Antwerpen of Gent. De behoefte aan een eigen kliniek was groot.”
Hij herinnert zich de opstartfase: vijf tot tien revalidanten, 26 bedden, en een klein team.“We hadden bijvoorbeeld maar één HR-functionaris. Er was veel onderlinge communicatie en veel overleg. Alles was kleinschalig en we hadden tijd. Tijd om écht samen met een veelzijdig team aan behandelaren met de mensen te werken.”
Samenwerken en verbinding
Nancy, inmiddels bijna vier jaar werkzaam bij Revant, luistert en zegt. “Voor mij is het interessant om te horen hoe het ooit was. Ik ken vooral de dynamiek van nu: kortere behandeltrajecten, meer druk, maar ook meer interdisciplinair samenwerken.” Dit betekent dat verschillende zorgverleners, zoals een arts, fysiotherapeut en psycholoog, samenwerken als één team. Ze stemmen hun hulp goed op elkaar af, zodat de revalidant de beste zorg krijgt.
Peter knikt en vult aan: “Interdisciplinair werken is eigenlijk altijd het uitgangspunt geweest van revalideren. Dat de revalidant en zijn doelen centraal staan, is dus niet iets van de laatste jaren. In het jaar 2000 stond dat al in onze missie. Wat je nu ziet, is dat het sneller en intensiever gaat. Maar de kern – samenwerken rond de revalidant – is onveranderd gebleven.”
Beiden geven aan dat de druk op zorgverleners flink is toegenomen. Nancy merkt op dat dit ook zorgt voor positieve nieuwe ontwikkelingen : de ‘revalideren is leren’ aanpak binnen de kliniek maakt de stap naar huis kleiner en betrekt mantelzorgers intensiever.“
Ook benadrukken beiden hoe waardevol het interdisciplinaire werken is: “Niet naast elkaar, maar echt mét elkaar,” zegt Peter. Zoals de arm-handgroep, waarin fysio- en ergotherapie samen optrekken. Nancy ziet hoe de samenwerking steeds hechter wordt en dat ook de revalidanten zelf doelen stellen en richting geven. Het levert een intensere betrokkenheid en soms ontroerende momenten op. Bijvoorbeeld bij de revalidant die met moeite zijn naam kon schrijven, maar na enkele weken een volledige zin noteerde. “Iedereen in de groep had tranen in de ogen. Een klein moment, maar met grote impact.”
Herinneringen en anekdotes
Het gesprek krijgt ook luchtige momenten. Zo vertelt Peter het verhaal van zijn zwarte haarverfactie, waarmee hij via een sponsoractie 1500 euro inzamelde. De actie was onderdeel van 3FM Serious Request, waarbij leuke ideeën werden aangemoedigd om geld in te zamelen voor ALS. “Het stond me vreselijk. Ik was een ware lookalike van Herman Brood,” lacht hij, maar het bracht veel saamhorigheid en leverde ook steun voor de kliniek op. Deze verhalen, maar ook de vele persoonlijke verbindingen met revalidanten en hun families, maken voor beiden duidelijk dat hun werk veel verder gaat dan protocollen en therapieën alleen.
Het ‘Revant- gevoel’
Voorafgaand aan het gesprek werd aan Peter en Nancy gevraagd een voorwerp mee te nemen dat voor hen het Revant-gevoel symboliseert. Peter koos een mokje uit de tijd dat Revant nog Zonneveld heette – een tastbare herinnering aan het verleden, en wat ooit een jeugdrevalidatie-instelling was. Nancy bracht een Theraband mee, een soort weerstandsband voor krachttraining, als symbool voor de flexibiliteit die ze ziet in collega’s én revalidanten. “We zijn als team ontzettend flexibel,” zegt ze. “In hoe we omgaan met veranderingen binnen Revant, maar ook met wat er speelt in de zorg en de maatschappij.” Die flexibiliteit ziet Nancy ook terug in haar werk-privébalans: “Ik heb mijn dagen zo kunnen inrichten dat mijn werk goed te combineren is met mijn gezin. Dat is waardevol.”
Slot
Wat uit het gesprek spreekt, is trots en betrokkenheid: trots op hoe de kliniek van Lindenhof in 25 jaar is gegroeid en ontwikkeld, met betrokkenheid voor elkaar, de revalidanten en hun omgeving. Zoals Nancy mooi verwoordt: “We leren niet alleen van elkaar, maar ook van de revalidanten zelf.”
