“Het leven houdt niet op als je in een rolstoel zit”
Een openhartig gesprek tussen oud-revalidant Jeannette Bons-Bakker en huidig revalidant Patrick van Helvert ter ere van het 25 jaar bestaan van de kliniek van Revant Revalidatiecentrum Breda. Twee mensen die op het eerste gezicht weinig met elkaar gemeen hebben. Twee mensen met een heel verschillend verhaal, maar één gedeelde ervaring: de weg terugvinden na een ingrijpende gebeurtenis. De één is nog bezig met zijn herstel na een herseninfarct, de ander heeft al een lange revalidatiegeschiedenis achter de rug en weet hoe het is om weer verder te gaan met het leven. Maar zodra Patrick van Helvert (57) en Jeannette Bons-Bakker (66) beginnen te praten, blijkt meteen: ze spreken dezelfde taal. Van veerkracht, van vallen en weer opstaan, letterlijk.
Vijf keer opnieuw beginnen
“Mijn eerste opname in de kliniek was in 2002,” vertelt Jeannette. “Sindsdien ben ik vijf keer hier geweest, telkens voor zo’n twee maanden. Elke keer opbouwen van mijn rompbalans zodat ik weer kan zitten, opnieuw leren vertrouwen op mijn lijf.” Ze heeft het Ehlers-Danlos-syndroom, waardoor ze na een operatie volledig uit balans raakt. “Ik ga een operatie in en kom eruit als een slappe vaatdoek. Dan moet je alles opnieuw opbouwen.” Gelukkig kwam het altijd weer goed. En dat is voor een groot deel te danken aan de mensen hier. Ze leerden mij vooral: je moet je mond open doen. Als je niks zegt, gebeurt er niks.”
Door de jaren heen zag ze Revant veranderen. “In het begin had ik nog geen duidelijke doelen Later werd dat anders: het geeft richting om samen met behandelaren doelen op te stellen en hier stap voor stap aan te werken.” Ook waardeerde ze de continuïteit: “Vaak had ik dezelfde behandelaren. Dat voelt vertrouwd.” De impact op haar gezin was groot. “Ik had vier kinderen thuis. Revant betrok ook hen erbij. Ze kregen gesprekken zonder ons erbij, zodat ze hun verhaal kwijt konden. Dat vond ik echt waardevol.”
Onverwacht in een nieuwe wereld
Patrick kreeg in maart 2025 een herseninfarct. “In het begin dacht ik alleen maar: ik wil naar huis. Maar toen ik eenmaal bij Revant zat, voelde ik al snel: hier kom ik verder. De behandelaren zijn betrokken en ze weten wat ze doen. Natuurlijk kun je met de één beter opschieten dan met de ander, maar ik heb echt alleen maar complimenten.” Hij lacht: “En ik ben niet de makkelijkste hoor. Ik heb niet zo veel geduld. Maar hier leer je dat stapje voor stapje ook vooruitgang is.”
Nu kan ik weer lopen en mijn hand gebruiken. Het leven houdt niet op na een tegenslag.” Toch liep hij tegen uitdagingen aan. “Ik ben 57, maar veel programma’s zijn gericht op mensen van 75 jaar en ouder. Familieparticipatie op donderdag? Mijn vrouw werkt gewoon. Dat is lastig.” Ook merkte hij dat er soms te weinig overleg was tussen disciplines. “Daar mag meer aandacht voor zijn.”
Van kloosterkeuken tot keuzemenu
Als Jeannette terugdenkt aan haar eerste opname in de kliniek, moet ze lachen. “Toen kwam het eten nog uit het klooster verderop. We moesten een week van tevoren invullen wat we wilden eten. Dat kwam dan in bakken binnen. Echt waar! Nu is dat natuurlijk allemaal veel beter. Het keukenpersoneel hier kookt zelf, en er is veel meer keuze. Dat lijkt een detail, maar het maakt het verblijf echt prettiger.”
Patrick vult aan: “Ik vind het eten hier beter dan in het ziekenhuis, en dat zegt wat.
Privacy
Ze praten over de emotionele kant. Privacy is een punt van aandacht. Patrick: “Je hebt momenten voor jezelf nodig. Twee personen op één kamer, dat blijft wennen. Je hebt weinig privacy. Soms wil je gewoon even huilen zonder dat iemand naast je ligt te snurken. Jeannette knikt: “Je wilt niet altijd je tranen delen met een vreemde naast je.”
Samen leren, samen groeien
Door de jaren heen is er veel veranderd binnen de revalidatie, merkt Jeannette. “In mijn begintijd ging het veel minder om samenwerking. Je kreeg een programma en dat was het. Tegenwoordig wordt er echt met je meegedacht: wat wil jíj bereiken, wat zijn jouw doelen? Dat is een enorme vooruitgang.” Patrick knikt: “Dat klopt. We stellen doelen, en werken daar stap voor stap naartoe. Voor mij was dat bijvoorbeeld weer leren lopen, mijn hand gebruiken, mijn zicht trainen. En het is gelukt. Niet perfect, maar goed genoeg om weer te leven.” Beiden benadrukken hoe belangrijk het is om je stem te laten horen. Jeannette: “Je moet niet in een hoekje gaan zitten. Als iets niet goed voelt, zeg het.” Patrick vult aan: “Heb vertrouwen in het team, maar zoek ook mensen op waarmee je een klik hebt. Dat helpt enorm.”
Wat blijft bij?
Wat beide revalidanten bindt, is hun waardering voor de mensen die bij Revant werken.
“Je merkt aan alles dat ze dit werk doen omdat ze het écht willen,” zegt Patrick. “Dat voel je. Je kunt dit niet doen zonder hart.” Voor Jeannette was de betrokkenheid bij haar gezin goud waard. Patrick herinnert zich vooral de groep waarin hij zat: “We waren allemaal rond de 50. Dat schept een band. Samen trainen, samen lachen, dat maakt het lichter.” Ze noemen ook de kracht van doelen. “In het begin denk je: ik wil weer alles kunnen,” zegt Patrick. “Maar je leert realistisch te zijn. Kleine stappen, daar gaat het om.”
Van cliëntenraad tot handbike
Jeannette bleef betrokken bij Revant, ook na haar ontslag. Acht jaar lang zat ze in de cliëntenraad.
“Dan kijk je ineens achter de schermen. Je ziet hoe ingewikkeld het soms is om dingen voor elkaar te krijgen, maar ook hoeveel er mogelijk wordt gemaakt voor patiënten. Zo heb ik me er hard voor gemaakt dat hulphonden naar binnen mochten. En dat is gelukt.” Patrick luistert met respect. “Mooi,” zegt hij, “dat soort dingen maken écht verschil. ”En dat verschil maakt hij zelf nu ook. Sinds kort traint Patrick mee voor de HandbikeBattle in Oostenrijk. “Ik had nooit gedacht dat ik dat zou kunnen,” zegt hij trots. “Maar een fysiotherapeut hier zei: dat is iets voor jou. En ja hoor, nu train ik elke week. Het geeft me een doel. Iets om voor te gaan.” De HandbikeBattle is een handbikewedstrijd voor mensen met een beperking. Patrick doet mee n als deelnemer aan team ZeeBra van Revant.
Boodschap aan nieuwe revalidanten
“Val jezelf niet af. Het leven stopt niet. Er is altijd een weg vooruit.” Jeannette voegt toe: “Doe mee, stel vragen en geloof dat er mogelijkheden zijn. Het is zwaar, maar je komt verder. En denk niet te groot. Het hoeft geen marathon te zijn. Kleine doelen, stap voor stap. En bovenal: het leven houdt niet op als je in een rolstoel zit. Er is altijd iets om voor te gaan.”
Patrick vult aan: “Als ik één ding mag zeggen tegen iemand die net begint: doe mee, werk mee, vertrouw erop dat het nut heeft. En zoek mensen op bij wie je je goed voelt. Dat helpt zó.” Ze kijken elkaar aan en glimlachen. Ze zijn verbonden aan hetzelfde centrum, leveren dezelfde strijd en hebben dezelfde overtuiging dat herstel meer is dan lichamelijke vooruitgang. Het is ook leren leven met wat er is. En dat leer je, zeggen ze allebei, bij Revant.
