“Dat gevoel van zelfstandigheid was goud waard”
Ter ere van het 25-jarig bestaan van de kliniek van Revant revalidatiecentrum Lindenhof spraken we met twee oud-revalidanten: Henry Schokker (57) en Margriet Woltering (74). Hun verhalen laten zien hoe ingrijpend een beroerte of hersenbloeding kan zijn en hoe belangrijk een veilige omgeving, eigen regie en hoop zijn in het herstelproces. Beiden werden plotseling geconfronteerd met niet-aangeboren hersenletsel. Beiden vonden bij Revant revalidatiecentrum Lindenhof een nieuw ritme. En allebei zeggen ze zonder aarzeling: “Deze plek heeft ons veranderd.”
Van ziekenhuis naar kliniek
Margriet vertelt hoe ze na een hartingreep plots haar geheugen kwijtraakte. Ze werd naar huis gestuurd, maar er klopte iets niet. “Vanaf dat moment weet ik niks meer. Niemand had het gemerkt. Ik zei nog: ‘Ja hoor, het gaat goed’. Maar dat was helemaal niet zo.” Haar partner voelde dat het niet klopte. De huisartsenpost merkte het meteen: tekenen van een hersenbloeding. Vanaf dat moment begon een compleet nieuwe werkelijkheid, niet alleen voor haar, maar ook voor iedereen om haar heen.
Bij Henry ging het heel plotseling. “Op een zondag voelde ik me niet lekker, ik had moeite met lopen; het ging ongecontroleerd. ’s Middags ben ik nog naar een verjaardagsfeestje geweest, maar ik vertrouwde het niet. Uiteindelijk belde mijn vrouw de huisartsenpost. Toen lag ik binnen no-time in het ziekenhuis.” De volgende dag ging het helemaal mis, toen Henry weer bijkwam, stond er een half elftal verpleegkundigen om zijn bed en was zijn lichaam aan één kant verlamd.
De eerste dagen: onzekerheid en warmte
De eerste periode in de kliniek is voor beiden wazig, bijna droomachtig. “Het leek alsof ik in coma was. Een soort bubbel. Ik deed wat ze vroegen, maar ik besefte het niet echt,” vertelt Margriet. Toch bleef ze doorgaan. Therapie na therapie. Met hulp, geduld en vooral: mensen binnen Revant die samen met haar niet opgaven. Henry ervoer hetzelfde: “Wat mij direct opviel: het gevoel dat iedereen je wil helpen. Van de verpleging tot de schoonmaak, tot de keuken. Dat warme gevoel van: je mag er zijn en ik word hier gehoord.” Je komt in een wereld waar alles om herstel draait, terwijl je zelf nog aan het verwerken bent wat er gebeurd is,” vertelt Henry. Hij herinnert zich vooral het moment dat hij weer zelfstandig kon zitten. “Na twee weken kon ik zelf verplaatsen van bed naar rolstoel. Dat gevoel van zelfstandigheid, dat was goud waard.
Therapie en bijzondere momenten
Bij Revant staat eigen regie centraal. Henry: “Als je eigenaar bent van je revalidatieproces, ga je er anders in. Samen met de behandelaren bepaal je je doelen. Dat geeft vertrouwen en motivatie.”
Beiden vertellen enthousiast over de verschillende therapieën: fysiotherapie, zwemmen, logopedie, muziektherapie. Margriet: “Logopedie was voor mij het belangrijkste. Ik kon geen woorden vinden. Als ik dan weer twee dingen kon noemen, dacht ik: Yes! Dat gaf vertrouwen.”
En dan was er muziektherapie: Dat was zó bijzonder,” zegt Margriet. Tijdens de kerstdagen, Margriet was nog maar nét opgenomen, werd ze diep geraakt: “Er werd gezongen… En ineens begon ik te huilen. Ik had al zo lang niet gehuild. Binnen één seconde stond er een verpleegkundige naast me, met een arm om me heen. Het zijn dit soort momenten die zich vastzetten in het hart. Geen behandelplan, maar pure menselijkheid. ”
Samen sterker door anderen
In de groep met andere revalidanten vonden ze herkenning én humor. “We lachten veel. We hielpen elkaar. Soms zei iemand: ‘Kom op joh, ga mee zingen.’ En dan deed ik het weer”, zegt Margriet. Henry noemt de groep één van de belangrijkste pijlers. “Je trekt je op aan elkaar. Iedereen vecht zijn eigen strijd, maar je doet het samen.”
Een ander leven, rustiger, bewuster
Beiden merken dat hun leven nu anders is. Zachter. Rustiger. Wat heeft het herstellen jullie gebracht? Henry: “Rust. Voorheen was ik altijd druk, druk, druk. Nu geniet ik van kleine dingen. Samen met mijn vrouw. Het heeft ons dichter bij elkaar gebracht.” Margriet vult aan: “Ik kan nu beter ‘nee’ zeggen. Ik was altijd bezig, zelfs na mijn pensioen. Nu maak ik me niet meer zo druk. Dat is een zegen.”
Advies voor nieuwe revalidanten
Henry: Geloof in jezelf. Je kunt meer dan je denkt. Vertrouw op het proces.”
Margriet: “Ga er vol in. Doe mee met alles. Hoe meer je meedoet, hoe beter je vooruitgaat.”
Beiden kijken met warmte terug op hun revalidatie: “Het was een bijzondere tijd. Intens, maar ook mooi. Dankzij de mensen hier, dankzij de groep. We hebben gelachen, gehuild, geleerd. Revant Lindenhof voelt als een plek waar je weer opbloeit.”
