Ebbi (2) – Ontwikkelings-problemen

Ebbi groeit op in een gezin met haar ouders Denise en Erwin en haar oudere zus Lot. In haar eerste levensjaar vonden haar ouders haar een opvallend ontevreden en passieve baby. Ze huilde en jammerde veel en leek minder initiatief te nemen dan andere kinderen van haar leeftijd. In de eerste maanden maakten haar ouders zich nog niet direct grote zorgen, ook niet toen ze werden doorverwezen naar de kinderarts. “Je denkt eerst dat ieder kind zich op zijn eigen tempo ontwikkelt. Maar naarmate de tijd verstreek, kregen we steeds meer het gevoel dat er iets niet klopte.” Rond haar eerste verjaardag namen die zorgen toe, onder meer doordat Ebbi nauwelijks steun gaf op haar handjes, bijvoorbeeld in een winkelwagen of in een kuipschommel.

Via het consultatiebureau werden zij doorverwezen naar de kinderarts. Wat volgde was een periode van onderzoeken, ziekenhuisbezoeken en veel onzekerheid. Mogelijke oorzaken werden onderzocht, maar een duidelijke verklaring voor haar ontwikkelings-achterstand bleef uit. “Je merkt als ouder dat er iets niet klopt, maar tegelijkertijd krijg je steeds te horen dat nog niet duidelijk is wat er aan de hand is. Dat maakt onzeker.”

Naast de medische onderzoeken zochten de ouders vooral ondersteuning voor de dagelijkse ontwikkeling van hun dochter. Via een fysiotherapeut hoorden zij over Revant. Uiteindelijk vroegen Denise en Erwin zélf, om een verwijzing. Een jaar geleden kwam het gezin voor het eerst bij Revant. Na een uitgebreide observatieperiode startte Ebbi met fysio- en ergotherapie. Later volgde een plek binnen de therapeutische peutergroep (TPG), waar zij meerdere dagdelen per week begeleiding krijgt. “Vanaf het begin werd er niet alleen gekeken naar wat Ebbi niet kon, maar juist naar wat zij nodig had om zich verder te ontwikkelen.”

Kijken naar het hele kind

Waar eerst vooral de motorische ontwikkeling centraal stond, liet de observatie binnen Revant zien dat ook de sociaal-emotionele ontwikkeling aandacht nodig had. Daarnaast bleek Ebbi moeite te hebben met het verwerken van bepaalde prikkels en nieuwe ervaringen. Het gezin waardeert vooral de interdisciplinaire aanpak. “Er wordt niet naar één onderdeel gekeken. Iedereen kijkt vanuit zijn eigen vakkennis naar Ebbi, maar wel als één team.” Juist doordat verschillende behandelaren samenwerken, ontstond een completer beeld van haar ontwikkeling. Daardoor kregen haar ouders ook meer inzicht in wat zij thuis zagen gebeuren. “We kregen woorden voor dingen die we al langer voelden, maar niet goed konden uitleggen.”

De ontwikkeling van Ebbi zit voor haar ouders niet alleen in grote mijlpalen, maar juist in de kleine dagelijkse successen.Een voorbeeld is haar omgang met nieuwe materialen en situaties. Waar ze vroeger veel weerstand liet zien tegen onbekende ervaringen, leerde ze deze stap voor stap ontdekken. “Zand vond ze verschrikkelijk. Nu is ze bijna niet meer uit de zandbak weg te krijgen.”

Ook tijdens een vakantie zagen haar ouders een mooie verandering. “Vroeger wilde ze alleen schommelen. Op de camping zag ze haar zus van de glijbaan gaan en ineens wilde ze zelf ook. Voor andere ouders lijkt dat misschien klein, maar voor ons was dat een enorme mijlpaal.” Ze zien dat Ebbi meer vertrouwen krijgt, vaker nieuwe dingen durft te proberen en steeds minder weerstand ervaart.

Erkenning voor ouders en gezin

De behandeling heeft niet alleen invloed op Ebbi, maar op het hele gezin. “Sinds Ebbi bij Revant in behandeling is, merken wij dat we een stukje ontzorgd worden.” Vooral de bevestigingvan hun zorgen maakte een groot verschil. “Daar waar wij vaak hoorden: ‘We weten het ook niet, we wachten af hoe haar ontwikkeling verder gaat’, konden wij onze zorgen hier direct delen met professionals. Dat gaf ons het gevoel dat we op de juiste plek waren.” Daarnaast ervaren de ouders veel waarde in de TPG “Het helpt dat Ebbi drie ochtenden per week op de groep is. Daardoor ontstaat er ook ruimte voor ons als ouders. Even tijd om de batterij op te laden.” Volgens hen konden ze daardoor weer meer ouder zijn en hoefden ze minder de rol van behandelaar of therapeut op zich te nemen.

Een boodschap aan andere ouders

Aan ouders die zich zorgen maken over de ontwikkeling van hun kind willen zij vooral meegeven om hun gevoel serieus te nemen. “Wij zouden zeggen: blijf je zorgen uitspreken. Voor ons was het een enorme opluchting om uiteindelijk op een plek terecht te komen waar we ons gehoord voelden.”