Marco (54) – Hartstilstand

Marco stond zijn hele leven bekend als iemand die problemen oploste. Eerst bij Defensie, later in de prefab betonindustrie, waar hij jarenlang leidinggevende functies vervulde. Hard werken, verantwoordelijkheid nemen en doorzetten vormden de rode draad in zijn leven. Juist daarom kwam de confrontatie met zijn eigen kwetsbaarheid hard binnen.” Ik voelde dat er iets ernstig mis was, maar ik kon er niets aan doen. Voor het eerst in mijn leven had ik geen controle over de situatie.” Niet alleen voor Marco was de impact groot. Ook zijn vriendin, dochters, familie en vrienden werden plotseling geconfronteerd met de vraag die niemand wil stellen: komt hij hier doorheen?

Na enkele dagen op de intensive care mocht Marco naar een verpleegafdeling. Zijn borstkas was zwaar beschadigd door de reanimaties. Zitten, liggen en lopen deden pijn. Toch ontstond er tegelijkertijd een enorme drive om vooruit te gaan. “Ik wilde naar huis. Dat werd mijn doel.”

Eenmaal thuis begon echter een ander gevecht. Niet alleen zijn lichaam moest herstellen, ook zijn vertrouwen had een flinke deuk opgelopen. “Je gaat ineens op alles letten. Elke hartslag, ieder pijntje en iedere vreemde sensatie krijgt betekenis.” Waar hij zichzelf altijd zag als iemand die nergens bang voor was, merkte hij dat de gebeurtenissen diepe sporen hadden achtergelaten. Vooral ’s nachts kwamen herinneringen terug en werd duidelijk hoeveel impact die ene dag had gehad.

Bij de start van de hartrevalidatie bij Revant dacht Marco dat zijn herstel vooral draaide om conditie opbouwen. “Mijn instelling was: dit lossen we wel even op. Hard werken en doorgaan, zoals ik altijd had gedaan.” Tijdens het traject ontdekte hij dat herstel veel meer omvat dan lichamelijke training. Achter zijn positieve instelling school boosheid over wat hem was overkomen en onzekerheid over de toekomst. Die gevoelens werden extra op de proef gesteld toen opnieuw hartritmestoornissen optraden. Er volgden ziekenhuisopnames, onderzoeken en uiteindelijk een operatie. Zijn revalidatie kwam tijdelijk stil te liggen. “Dat was misschien wel de grootste les. Herstel is geen rechte lijn. Soms zet je stappen vooruit, soms word je weer teruggeworpen.”

Na de operatie moest Marco opnieuw beginnen met opbouwen. Dat vergde iets wat hij nooit had hoeven oefenen: geduld. Langzaam leerde hij beter luisteren naar zijn lichaam. Waar hij vroeger altijd doorging, maakt hij nu bewust keuzes in hoe hij zijn energie verdeelt. “Ik heb geleerd dat rust nemen niet hetzelfde is als niets doen. Soms is juist een stap terug de beste manier om vooruit te komen.” Ook bewegen bleef belangrijk. Niet om prestaties na te jagen, maar om vertrouwen terug te winnen in zijn lichaam.

Een van de grootste inzichten die Marco aan deze periode heeft overgehouden, gaat over de mensen om hem heen. Sommige contacten verwaterden, terwijl anderen juist dichterbij kwamen. “Je ontdekt wie er naast je blijven staan als het moeilijk wordt. Dat heeft me soms teleurgesteld, maar vooral veel geleerd.” Volgens Marco spelen partners, familie en vrienden een onmisbare rol tijdens een revalidatietraject. “Je hoeft niet altijd een oplossing te hebben. Soms is luisteren al genoeg.”

Ruim een jaar later wordt zijn hartritme nog steeds gevolgd met een Internal Loop Recorder. Dit is een klein monitoringsapparaat dat onder de huid wordt geplaatst en het hartritme voortdurend registreert. Hierdoor kunnen artsen over een langere periode volgen of er hartritmestoornissen optreden. Niet alle vragen zijn beantwoord, maar dat bepaalt niet langer zijn dagelijks leven. “Ik ben niet meer dezelfde persoon als vóór mijn hartstilstand. Maar dat hoeft ook niet.” Hij noemt zichzelf inmiddels lachend “Marco 2.0”. Iemand die nog steeds plannen maakt en vooruitkijkt, maar met andere prioriteiten. “Vroeger draaide het vaak om presteren. Nu gaat het veel meer om genieten van de mensen om me heen en bewust omgaan met mijn tijd en energie.”

Voor mensen die aan het begin van een hartrevalidatietraject staan, heeft Marco een duidelijke boodschap: “Wees niet te streng voor jezelf. Herstel heeft geen vaste planning. Angst, verdriet, frustratie en onzekerheid horen erbij. Dat betekent niet dat je zwak bent. Het betekent dat je mens bent.” En misschien wel de belangrijkste les die hij heeft geleerd: “Je hoeft het niet alleen te doen. Juist de mensen die naast je blijven staan, maken vaak meer verschil dan ze zelf beseffen.”